+ ما ایرانی‌ ها

 ما ایرانی‌ ها... جمع ایرانی‌... محله  ایرانیها...

اینها همه ابتدای جملاتی هستند که همهٔ ما چه در وطن و چه در خارج از کشور  میشنویم و می‌زنیم که البته در بیرون از مرز‌ها به علت اینکه بهتر میتونیم خودمون رو با سایر ملیت‌ها مقایسه کنیم  پر رنگتر و بیشتر شنیده میشوند.

معروفترین این جملات که تقریبا تبدیل به یک مثال هم شده هست اینه که "ما ایرانیها کار گروهی بلد نیستیم بکنیم " و دیگه کسی بهش شک هم نداره، از این قبیل جملات زیاد هست مانند:

-ما ایرانیها پشت هم زیاد حرف می‌زنیم.

-ما ایرانیها به نظرات هم احترام نمیگذاریم.

-ما ایرانیها زیراب هم رو می‌زنیم.

-ما ایرانیها وقت شناس نیستیم.

- ما ایرانیها چشم و هم چشمی زیاد می‌کنیم.

یا اینکه نژاد پرست هستیم و چشم نداریم پیشرفت هم رو ببینیم  و از این قبیل جملات که شما هم زیاد شنیدید.

این مطالب  خیلی‌ کلی‌ هستن و من هم ‌ در اینجا قصد ندارم به درستی‌ یا نادرستی آنها  بپردازم ولی‌ ‌ با فرض بر درست بودن آنها ‌ مطمئن هستم وقتی‌ با دقت به آنها فکر کنیم  این سوال به ذهن ما می‌رسد که وقتی‌ همهٔ  ایرانیها این جملات رو بکار می‌بریم  پس اون ایرانیها که این کار‌ها رو میکنند چه کسانی‌ هستند؟

این سوالیه که تو ذهن من  هست و یه مقدار هم بهش فکر کرده ام  و فقط یه جواب به ذهنم رسیده که  مطمئن هم  نیستم که  درست باشه و اون اینه که شاید خودمون این انتقاد‌ها رو می‌کنیم و خودمون هم گاهی انجامشون میدیم و کارمون رو توجیه می‌کنیم یا برای خودمون استثنا قائل میشیم!

به عنوان مثال خود من ممکن هست  سعی‌ کنم چشم وهمچشمی نداشته باشم ولی‌ مثلا پشت سر کسی حرف بزنم،و دیگری شاید وقت شناس باشد ولی‌ به نظرات دیگران احترام نذاره،و اینگونه میشود که تو یه چرخه قرار میگیریم که این داستان ادامه پیدا می‌کند.

البته معتقد هستم حالا که ما اشکالات خودمون رو میدونیم (بسیاربهتر از ندونستن هست), میتونیم بهتر برای از بین بردنشون تلاش  کنیم.

به عنوان مثال مثلا همهٔ نکات منفی رو بشنویم و سعی‌ کنیم که همهٔ اونارو انجام ندیم،نه همهٔ اونهایی که شخص خودمون فکر می‌کنیم نادرست هست.

میدونم این نوشته یه مقدار ایده‌ال گرایانه و شاید شعاری شده باشد ولی‌ خوب راه دیگه به نظر من نیومد و بدون رو دربایستی باید بگم برای  خود من انجام ندادن یه سری کار‌ها سخته ولی‌  مطمئن هستم که حداقّل می‌شه سعی‌ کرد.

یه نکته دیگه هم بگم که ما ایرانیها خصایص مثبت بیشماری هم داریم که این مطلب نفی کنندهٔ اونا نیست و شاید تو یه نوشته دیگه به اونا اختصاصی بپردازم.

 تشکر از مهشاد و محسن

 .

+ چهار سال گذشت

چهار سال گذشت بی‌ تو و هنوز بیست اسفند سال ۱۳۸۳ بدترین روز زندگیه من هست.

.

+ اذان

من خیلی‌ آدم مذهبی نیستم،ولی‌ یه مساله‌ای چند وقت برام اتفاق میوفته که نمیدونم چطور تفسیرش کنم.

راستش چندین ماه هست که وقتی‌ از شرکت میرم خونه، دم دمای غروب تو ادمونتون که من تاحالا یه مسجد هم ندیدم،صدای اذان میشنوم، اونم اذان مرحوم موذن زاده اردبیلی!!!

نمیدونم شاید گوشم عادت کرده این زمان اذان بشنوه یا شایدم یه نشانه باشه،ولی‌ هرچی‌ که هست چند وقت ذهنمو مشغول کرده،گفتم شاید اینجا بنویسم یه ذره راحت بشم یا اینکه دوستان نظری بدن که جوابمو بگیرم.

خدا رحمت کنه آقای موذن زده اردبیلی رو، خیلی‌ زیبا اذان میگفت.

+ پسرا شیرن مثل شمشیرن دخترا موشن مثل خرگوشن

همه چی از این شعر دنیای کودکیمون شروع میشه:

پسرا شیرن مثل شمشیرن    دخترا موشن مثل خرگوشن

نمیدونم کی این” نسبتا شعر” رو سروده و از کجا اومده ولی مهم اینکه که همه بلدیم و تو کودکی خوندیمش .

و تمام اختلاف ها و جدایی های دختران و پسران مان هم از همین جا شروع میشه.

میگن مثل ها و شعر ها ریشه در فرهنگ یک مملکت داره، هرچند قدمت این بیت نباید زیاد باشه ولی مفهومش جزء فرهنگ ما بوده و هست و شایدم خواهد بود ، نمیدونم فرهنگ ملی یا مذهبی ولی خوب حتما دوتاش تاثیر داشته .

تا وقتی تو ایران بودم خیلی به این موضوع فکر نکرده بودم ، شاید چون خودم هم جزیی از این ماجرا بودم حواسم بهش نبود.

راستش از زمانی این فکر تشدید شد که تو اتوبوس نشسته بودم که چند تایی دختر و پسر که فکر کنم همکلاس بودن سوار اتوبوس شدن،چقدر با هم راحت بودن ، بدون اینکه جنسیت مطرح باشه، با هم بودن مثل چند تا دوست خوب و صمیمی،صحبت میکردند و میخندیدند و خوش بودند، مدتی که توی اتوبوس بودم با حسرت بهشون نگاه میکردم و یاد گذشته ها میکردم ،همون گذشته ها که با شعر بالا شروع شد ، دختر و پسرهایی که در دو جبهه مخالف زاده شده بودند که با هم مبارزه کنند! وحال همدیگر رو بگیرن،همدیگر رو اذیت کنند و به هم بخندند،شرط بندی کنند سر ضایع کردن یکی از اعضای جبهه مخالف و بالاخره با هم مشورت کنند سر چگونگی شکست تیم مقابل!

دخترهایی که از بی محلی به پسرها برای پدر و مادرشان تعریف میکردند و والدین قربون صدقه شون میرفتن!پسرهایی که از آزار و اذیت و متلکهاشان برای دوستانشون با افتخار تعریف میکردند

و همه وانمود میکردند که جنس مخالف براشون اهمیتی نداره و باید سعی میکردی که طرف مقابل پررو نشه!! حتی گاهی این ماجرا ها به روابط فامیلی هم کشیده میشد.

هر چند در این میان بودند افرادی که به ظاهر اینگونه نبودند ولی در خفا نقشه میکشیدند برای بریدن سر با پنبه.

جالب این بود که حتی اگر این روابط به دوست داشتن و علاقمندی هم کشیده میشد حتی آزار و اذیت بیشتر هم میشد و این راهی بود برای ابراز احساسات در قوانین نانوشته مملکت ما!

این وسط کسی هم پیدا نمیشه که مشکل رو بندازیم گردن اون،همه با این فرهنگ به دنیا میاییم و بزرگ میشیم .

شاید بعضی وقتها یه قسمتهایی از فرهنگ غنی چند هزار سالمون که بهش افتخار میکنیم مثل  خیلی چیزای دیگمون احتیاج به اصلاح داشته باشه، ولی کی میدونه چطوری و کی؟

این مطلب رو نوشتم که به خودم و دیگران تلنگری بزنم و یادآوری کنم که یک نوع رابطه دیگر هم بین دختر خانم ها و آقا پسر ها وجود داره وآن رابطه دوستی و مهربانی و بی اهمیتی به جنسیت است روشی که در آن هیچ کس برای جلب توجه دیگران مجبور به شیرین کاری نباشه،روشی که هیچ کس برای گرفتن حال جنس مخالف نقشه نمیکشه .

ما بلد نیستیم ،ولی هست!

• نوشته من به هیچ عنوان مطلق نیست و در محدوده ذهنی و مکانی خودم میباشد
• با تشکر از  مهشاد ،کتی ، فرزانه و علی

+ خواب

کسی را که خوابیده باشد میشود به راحتی بیدار کرد اما کسی  که خود را به خواب زده است با صدای انفجار گلوله یک تانک هم نمیشود بیدار کرد چون او خواب نیست بلکه خود را به خواب زده است.

نقل قول از یکی از کتابهای دکتر عطا الله مهاجرانی

+ نمیدونم !!!

از وقتى اومدم اینجا فهمیدم که هیچى نمیدونم مثلا:

نمیدونم چرا ما چندین هزار سال تاریخ داریم و ازش حرف میزنیم و بهش افتخار میکنیم ولى اینا با دویست سال تاریخشون، موزه و پارکهای تاریخی زیادی دارن؟

نمیدونم چرا ما هشت سال تو کشورمون جنگ داشتیم و کلى مجروح و معلول  ناشى از جنگ داریم ولى عوضش اینا تمام امکانات و وسایل راحتیه ویلچر نشینان رو تو همه جا تدارک دیدن؟

نمیدونم چرا مردای ما با دیدن مانتوی کوتاه به گناه میفتن و برای کمک به آقایون باید پلیس بزاریم سر چهار راه، مانتو رنگی هارو بگیره ، ولى مردای اینجا از دیدن این همه خانومای نیمه برهنه به گناه که نمی افتند هیچ ،نگاه هم نمیکنن؟

نمیدونم چرا ما اول، سن و تحصیلات ومدل ماشین و آدرس خونه و دین رو میپرسیم بعد دوست میشیم ولى اینا اول باهات دوست میشن بعدا هم، همه اینهارو نمی پرسن؟

نمیدونم چرا ما همه میخواهیم حال هم رو بگیریم و به هم ضده حال بزنیم، به هم بپریم و زیراب هم رو بزنیم، ولى اینجا همه خوشحال هستن و به هم احترام میزارن و با لبخند از هم عبور میکنند؟

نمیدونم چرا ما از ده سالگى به فکر کنکور و دانشگاه هستیم و خودکشى میکنیم درس بخونیم کنکور بدیم که آیا بریم دانشگاه یا نه و بعدشم کار گیرمون نیاد، ولى اینا تفریحشون رو میکنن بعد یا میرن دانشگاه(به سادگی) یا نه، ولى زودم کار پیدا میکنن؟

نمیدونم چرا ما به سختى درس میخونیم تو دانشگاه ولى آخرش یه پایان نامه مینویسیم که فقط تو کتابخونه خاک میخوره ولى اینا ازش استفاده میکنن؟

نمیدونم چرا وقتى یه اتفاق علمى تواینجا رخ میده میگن دانشمندان کانادا کشف بزرگی کردن،  در صورتى که اکثرا ایرانى هستن؟

نمیدونم  چرا ما این همه غذا تو صبحونه و ناهار و شاممون میخوریم زنده هستیم و اینها هم که یه ذره غذای آماده و ساندویج و سالاد میخورن زنده هستند و نمیمیرند؟

نمیدونم چرا ما به ۶۰ که میرسیم منتظر مرگ میشینیم و همه چیزو تعطیل می‌کنیم ولی‌ پیر مرد و زنهای ۸۰ الی‌ ۹۰ ساله اینجا تو اجتماع فعال هستن؟

نمیدونم چرا ما هیچکدوم نژاد پرست نیستیم،ولی‌ از عربها و چینی‌‌ها و هندیها  بدمون میاد و هیچکدوم رو قبول نداریم؟

نمیدونم چر ا ما پولهامونو جمع میکنیم تا ماشین و خونه و زمین بخریم ،ولى اینا پولاشونو جمع نمیکنند و اگرهم بکنند باهاش میرن تفریح میکنند؟

نمیدونم اینا که جزو کشورهای صنعتى هستن چرا مردمش با دوچرخه میرن اینور و اونور ولى ما نمیتونیم از دود ماشینها نفس بکشیم؟

نمیدونم چرا واسه ما اتوبوس سوار شدن زشته  ولی‌ اینجا همه سوار میشن؟

نمیدونم چرا ما جزو کشورهای در حال توسعه هستیم ولى اینا همش دارن توسعه پیدا میکنن؟

نمیدونم چرا دولت اینا انقدر خوشحاله که ازش انتقاد بشه تا بتونه خودشو اصلاح کنه ولى دولت ما اینقدر ناراحت؟

نمیدونم چرا ما این همه امام وامامزاده داریم و تو المپیک ازشون توسل گرفتیم و دو تا مدال اوردیم ولى اینا هیچى ندارن و تلاش میکنن و کلى مدال میارن؟

نمیدونم چرا ما وقتى قیمت خونمون یه شبه سه برابر میشه خدا رو هم شکر نمیکنیم ولى آقای  " گرد"  وقتى قیمت خونش رفته بالا هفته اى دو روز میاد به صورت داوطلبانه(صلواتی خودمون) و مجانى برای ساختن خونه فقیرا کمک میکنه!!؟

نمیدونم چرا اینجا همه خوبن مگه اینکه خلافش ثابت بشه ولى توی کشور ما باید خودمونو بکشیم که بگیم بیگناهیم؟

نمیدونم،چرا هر سال سالگرد جنگ رو میگیرن ولى وقتی یه نفر اینجا  ، تعداد کشته شدگان جنگ ایران و عراق رو ازم پرسید بازم نمیدونستم؟

  و اخر اینکه نمیدونم چرا ما همه میریم بهشت و همه اینا میرن جهنم!!!!